(Wiadomość utworzona zbyt dawno temu. Odpowiedź niemożliwa.)
Rozmrażanie wagonów
Hornet
2008-01-04 07:43:46 UTC
Mam taki problem. Usłyszałem dzisiaj, że jest jakiś środek chemiczny dzięki
któremu np. węgiel nie zamarza w wagonach. ZTCW to do rozmrażania wagonów
stosuje się instalacje parowe, a o sposobach chemicznych pierwsze słyszę.
Przyjaciel gogle nie pomógł... Wie ktoś o jaki środek może chodzić ??

Pozdrawiam Łukasz
--
Wysłano z serwisu Usenet w portalu Gazeta.pl -> http://www.gazeta.pl/usenet/
zeus04
2008-01-04 11:09:59 UTC
Post by Hornet
Mam taki problem. Usłyszałem dzisiaj, że jest jakiś środek chemiczny dzięki
któremu np. węgiel nie zamarza w wagonach. ZTCW to do rozmrażania wagonów
stosuje się instalacje parowe, a o sposobach chemicznych pierwsze słyszę.
Przyjaciel gogle nie pomógł... Wie ktoś o jaki środek może chodzić ??
Pozdrawiam Łukasz
Oto fragment z :
"Badania i przygotowanie wdrożenia wybranych metod
usprawnienia przewozów w zimie sypkich ładunków
zamarzających"
Temat 3057/14
Zakład Eksploatacji Handlowej
Autor: Hanna Jałocha-Koch.
Streszczenie opublikowano w Prace COBiRTK nr. 66 w 1977 roku.
2.4. Powłoki olejowe polimerów
Powłoki te są nietrwałe i wymagają stałego odnawiania przed każdym
naładunkiem. Sposób ich nakładania jest jednak bardzo prosty, polega
na
natryskiwaniu odpowiednio przygotowanej emulsji olejowej na
wewnętrzne
powierzchnie pudeł wagonów za pomocą zwykłego pistoletu natryskowego.
Instytut Technologii Chemicznej Politechniki Szczecińskiej
przeprowadził
badania laboratoryjne i modelowe powłok olejowych, które
charakteryzowały się
bardzo dobrą antyadhezyjnością w temperaturach do -50 °C. Do badań
eksploatacyjnych wytypowano powłokę o następującym składzie:
a) 15-procentowy roztwór polietylenu w ksylenie,
b) 1-procentowy roztwór polichlorku winylu w cykloheksanonie,
c) mieszanina olejów:
- napędowego (58% wagowych),
- maszynowego (35% wagowych),
- parafinowego (5% wagowych),
- silikonowego (2% wagowych),
d) stabilizatory:
- sadza aktywna (0,1% wagowych),
- rokafenol N-8 (0,01% wagowych).
Partię doświadczalną emulsji, niezbędną do badań eksploatacyjnych w
ciągu
jednego sezonu zimowego, wyprodukowało Przedsiębiorstwo
Doświadczalne "NAFTOCHEM" w Krakowie zgodnie z technologią opracowaną
przez
ITCh i pod jego nadzorem. Emulsja została przekazana COBiRTK w końcu
marca
1976 r. Z powodu opóźnienia produkcji i dostawy badania eksploatacyjne
powłok
olejowych będą mogły być przeprowadzone najwcześniej w zimie 1976/77.
3. ZAPOBIEGANIE ZAMARZANIU RUD ŻELAZA ZA POMOCĄ SUBSTANCJI
HYDROFOBOWYCH
Badania metod chemicznego zapobiegania zamarzaniu rud prowadzi Zakład
Chemii
Fizycznej Uniwersytetu im. Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. W
ostatnich
dwóch latach przebadano w warunkach laboratoryjnych kilka różnych grup
środków
o działaniu hydrofobowym, koncentrując się ostatecznie na proszkach
węglowych
jako materiałach tanich, łatwo dostępnych na rynku krajowym i
rokujących
skuteczność działania. Do prób wykorzystano proszki: węgla
kamiennego,
koncentratu poflotacyjnego węgla kamiennego, koksu i węgla brunatnego.
Badania
porównawcze tych środków wykazały, że największe obniżenie sił
spójności
zmarzliny powoduje proszek węgla brunatnego, którego zaledwie 6-
procentowy
dodatek zapobiega całkowicie zamarzaniu rudy w temperaturach do - 20
°C i to
niezależnie od stopnia jej
zawilgocenia. Środek ten uznano za optymalną i wytypowano go do
sprawdzenia
w skali technicznej. Wywołało to jednak sprzeciw odbiorcy rud,
ponieważ
zastosowanie proszku węgla brunatnej wiązałoby się z koniecznością
wprowadzenia ważnych zmian w dotychczasowym procesie aglomeracji rudy.
Takie
zmiany musiałyby być uzasadnione ekonomicznie i poprzedzone
dodatkowymi
badaniami w resorcie hutnictwa.
Uwzględniając potrzeby odbiorców opracowano metodę zapobiegania
zamarzaniu rud
w oparciu o koksik stosowany obecnie w procesach przeróbczych w
hutach. Polega
ona na przeniesieniu czynności mieszania rudy z koksikiem z hut do
punktów
naładunkowych. Opracowano schemat technologii stosowania metody w
warunkach
eksploatacyjnych granicznych stacji przeładunkowych, z podaniem
niezbędnego
wyposażenia technicznego. Ustalono, że 8-procentowy dodatek koksiku
skutecznie
zapobiega zamarzaniu rudy, jeśli jej wilgotność nie przekracza 6%, a
temperatura powietrza podczas przewozu nie spadnie poniżej -10°C.
Wdrożenie metody jest możliwe w obecnych warunkach transportu rud
krajowych i
importowanych oraz przy zachowaniu aktualnej technologii obróbki rud w
hutach.
Ponieważ jednak skuteczność koksiku jest niewielka, a wprowadzenie
metody
wymaga specjalnych urządzeń na stacjach granicznych, należałoby
przeprowadzić
szczegółową analizę techniczno-ekonomiczną zakresu praktycznego
stosowania
metody, z uwzględnieniem możliwości wprowadzenia proszku węgla
brunatnego jako
środka profilaktycznego.
4. ROZMRAŻANIE PARĄ O PRĘDKOŚCI NADDŹWIĘKOWEJ
Metoda polega na doprowadzeniu strumienia pary o dużej prędkości
(dużej
energii kinetycznej) do powierzchni zamarzniętego ładunku. Strumienie
pary
drążąc w ładunku kanały, przedostają się coraz głębiej do jego masy.
Po
wytraceniu energii kinetycznej para wodna o ciśnieniu otoczenia ulega
rozproszeniu, penetrując ładunek promieniowo od wydrążonych kanałów.
Badania metody prowadził Instytut Techniki Cieplnej w Łodzi.
Przeprowadzono
wstępną porównawczą analizę ekonomiczną odmrażalni wykorzystującej
natrysk
pary o prędkości naddźwiękowej. Stwierdzono, że zarówno budowa, jak i
eksploatacja proponowanej rozmrażalni parowej nowego typu może być
kilkakrotnie tańsza w porównaniu z obecnie stosowanymi rozmrażalniami
tunelowymi (spalinowymi lub promiennikowymi) przy takich samych
efektach
rozmrażania i jednakowych wydajnościach porównywanych obiektów.
Pozytywne
wyniki analizy ekonomicznej oraz badań laboratoryjnych zadecydowały o
podjęciu
prób modelowych w elektrowni łódzkiej z miałem węglowym i groszkiem
zawierającym około 20% wilgoci i zamrożonym w temperaturze około -25°C
w
pojemnikach o ładowności 700 kg i 1400 kg. Do węgla zamrożonego w
całej masie
doprowadzono parę o ciśnieniu 22-26 atn i temperaturze 350-380 stopni
C. Na
podstawie przeprowadzonych doświadczeń stwierdzono, że rozmrażanie
daje pozytywne wyniki przy średnicach krytycznych dysz naddźwiekowych
równych
10-14 mm oraz czasie rozmrażania warstwy grubości 2000 mm 30-40 min.
Rozmrożeniu węgla w pojemnikach towarzyszyło każdorazowo wyrzucanie go
z dużą
siłą na zewnątrz. Aby tego uniknąć, należałoby wyposażyć stanowisko
rozmrażania w odpowiednie osłony wagonów. W celu właściwego doboru
optymalnych
parametrów pary oraz instalacji odmrażalniczej należałoby
przeprowadzić
badania techniczne na wagonach. Prace te powinny być kontynuowane
przez
właściwe placówki naukowo-badawcze i jednostki organizacyjne resortu
energetyki i energii atomowej.
Zastosowanie tej metody może przynieść pozytywne wyniki w małych i
średnich
elektrowniach oraz u innych odbiorców niewielkich partii ładunków
zamarzających.
5. INDUKCYJNE PŁASZCZOWE ODMRAŻANIE ŁADUNKÓW
Opracowana przez Zakład Elektrotermii Akademii Górniczo-Hutniczej w
Krakowie
metoda indukcyjnego odmrażania ładunków polega na zastosowaniu
specjalnego
wzbudnika z prętów miedzianych, nałożonego w sposób trwały na
zewnętrzne
powierzchnie metalowych ścian wagonów. Wzbudnik ten, zasilany z sieci
energetycznej prądem o częstotliwości 50 Hz i natężeniu około 600 A
poprzez
transformator obniżający napięcie prądu do 6 V, tworzy indukcyjny
płaszcz
grzejny. Nagrzewając pudła wagonów, można odmrozić znajdujący się w
nich
ładunek.
Metoda została sprawdzona w laboratoriach AGH. Wyniki badań oceniono
pozytywnie. Na ich podstawie opracowano projekt układu grzewczego dla
wagonu
czteroosiowego typu 401Wj, przyjmując następujące parametry
odmrażania:
- rozstaw prętów wzbudnika - 100 mm,
- moc powierzchniowa - 5 kW/m2,
- moc całkowita - 388 kW/wagon,
- czas odmrożenia 1 wagonu - 5 min.
Przewidywane zużycie energii przy tych parametrach wynosi około 32 kWh
na 1
wagon. Z powodu zainstalowania specjalnego wyposażenia niezbędnego dla
potrzeb
metody masa własna wagonu wzrosła o około 800 kg. AGH przygotowuje
badania
techniczne instalacji indukcyjnej na dwóch wagonach węglarkach PKP.
Praktyczne zastosowanie metody powinno być poprzedzone badaniami
eksploatacyjnymi (zarówno w zakresie skuteczności metody, jak i
odporności
instalacji na narażenia w czasie przewozów) oraz analizą ekonomiczną
przedsięwzięcia przy założonym zakresie stosowania (wariantowo).
6. POJEMNOŚCIOWE ROZMRAŻANIE ŁADUNKÓW PRĄDAMI WYSOKIEJ CZĘSTOTLIWOŚCI
Metoda pojemnościowego rozmrażania ładunków polega na wykorzystaniu
generatora
wysokiej częstotliwości do dielektrycznego ogrzewania zamarzniętego
materiału
umieszczonego między okładkami kondensatora. Wskutek ogrzewania
ciepło
wydziela się w całej objętości zmarzliny, dzięki czemu sprawność
rozmrażania
jest o wiele
większa niż w metodach opartych na przewodnictwie cieplnym.
Badania tej metody podjął Zakład Chemii Fizycznej Uniwersytetu im.
Marii Curie-
Skłodowskiej w Lublinie. Do badań laboratoryjnych zbudowano generator
na bazie
układu zasilania wysokiego napięcia zgrzewarki elektrycznej.
Maksymalna moc
generatora wynosiła 2 kW, a częstotliwość 28 MHz z możliwością
dopasowania do
rezonansu. Do badań użyto aglomeratu rudy żelaznej typu A o różnej
granulacji
(9-2mm) i stopniu zawilgocenia do 8%. Materiał ten zamrażano w
temperaturach
od - 18°C do -20°C przez 24 godziny w formach metalowych,
drewnianych,
szklanych lub z tworzyw sztucznych o wymiarach podstawy 80x100 mm i
różnych
wysokościach (15-40 mm). Przeprowadzone próby wykazały, że:
- szybkość rozmrażania jest tym większa, im większa jest moc
generatora i
natężenie pola elektrycznego, natomiast zupełnie nie zależy od
grubości
rozmrażanej warstwy;
- metoda zapewnia równomierne ogrzewanie całej objętości zmarzliny
oraz
umożliwia pełną mechanizację i automatyzację procesów
technologicznych, co
zapewnia dużą sprawność działania;
- rozmrażanie pojemnościowe nie wywiera szkodliwego wpływu na wagony,
które
prawie zupełnie się nie nagrzewają;
- zużycie energii przy rozmrażaniu pojemnościowym jest duże i wg
wstępnych
obliczeń może wynosić około 13 kWh na 1 tonę rudy.
Na podstawie wyników badań laboratoryjnych opracowano ogólne wytyczne
praktycznego stosowania metody. Ustalono, że stanowiska rozmrażania
należałoby
wyposażyć w generatory o mocy 0,5-0,8 MW i częstotliwości około 30
MHz. Koszt
rozmrażalni wykorzystującej trzy generatory wysokiej częstotliwości
ocenia się
na 4,5 mln zł w skali rocznej. Wdrożenie metody jest uzależnione od
możliwości
wyprodukowania w Polsce generatorów wielkiej mocy i częstotliwości i
ich
eksploatacii w warunkach pracy punktów ładunkowych.
Hornet
2008-01-04 14:33:38 UTC
Dziękuje